Uit: Nieuwsbrief 6e jaargang, nummer 7

Sinterklaas feesten van vroeger leken sterk op de beschrijving die Toon Hermans ooit in één van zijn conferences heeft gegeven. Gelukkig was het niet zo erg, maar toch. Kent u de conference "Snieklaas" van Toon Hermans niet?
U kunt de conference hier op You Tube bekijken! Het duurt even voor het bestand geladen is!

Sinterklaas kenmerkte zich bij ons thuis door in eerste instantie het aanwezig zijn bij de intocht in Amsterdam. Ergens langs de route stonden we opgesteld. Niet te dicht bij de aankomst, want daar was het te druk. Al Piet, Piet, Pieeet! roepend stond je dan als kind, in kan me niet anders herinneren dan in de regen en de kou, je lek te roepen, in de hoop aandacht te trekken van één van de passerende Pieten met snoep. Bijna altijd bleek dat verloren moeite. Rare optocht eigenlijk als ik er nu over na denk. Verschillende drumbands, nog van die grote, die altijd voor je neus tot stilstand kwamen. Het hoefde niet mooi te zijn, als het maar hard was. En dat was het. Ik zelf, maar ook de kinderen in de buurt zijn vaak in snikken uitgebarsten van het lawaai. Daar tussen liepen allerlei Pieten. Sommige die kunstjes deden, maar zoals reeds gezegd, de Pieten met het strooigoed waren het belangrijkst. Er werd ook letterlijk gegooid met het strooigoed. Dat kon best pijn doen, vooral als je het alleen tegen je hoofd had gekregen, maar niet in staat was om wat van het lekkers te bemachtigen.
Vervolgens, over discriminatie gesproken, kwamen er een aantal blanke Pieten te paard. Vaandeldragers noemde mijn moeder dat. Ze zagen er precies uit als zwarte Pieten, maar hadden kennelijk een belangrijkere taak. Dan bijna helemaal achteraan Sinterklaas op zijn schimmel. Van Americo had nog nooit iemand gehoord.
Later deed de televisie zijn intrede en werd de intocht op televisie vertoond. Vrouwtje Bouw (Mies Bouman) en de hoofdpiet (Piet Römer) maakten er voor het eerst een verhaal van.

Zelfs het snoepgoed was anders in onze tijd:

• Borstplaat
• Strooigoed met harde snoepjes bijvoorbeeld in de vorm van sigaren
• fondant
• taai taai

Wilt u zoiets dergelijks zelf nog maken, dan kunt u hier de recepten vinden.

Dan pakjesavond, de avond van 5 december, de dag voor de verjaardag van Sinterklaas. Ja die is echt pas op 6 december jarig. Bij ons was het aantal cadeautjes niet zo indrukwekkend. Om toch een avond vol te krijgen, werden de cadeautjes eerst ingepakt in krantenpapier. Pas het laatste papiertje was van Sinterklaaspapier. Tussentijds kon er op zo'n krantenpapier een andere naam staan, zodat je het cadeautje door moest geven aan een ander. Pas op het laatste papiertje stond de definitieve naam en al dan niet een gedichtje.

6 december mocht dan voor het laatst de schoen worden gezet, waarna Sinterklaas geruisloos verdween. 

Op de website van het Sint Nicolaas Genootschap Nederland, kunt u de gegevens van alle intochten van Sinterklaas uitgezonden op televisie terug vinden.

De eerste Sint Nicolaas "musical" op televisie

"Een huis in een schoen" (ook wel bekend als een huis voor Annabel)
1971

Het verhaal:

Het Sinterklaasfeest had er dit jaar bijna niet geweest. Door slechte stuurmanskunst liep de stoomboot vast in het IJsselmeer, dat het zware schip slechter kan dragen dan de voormalige Zuiderzee. De hoofdpiet besloot om per vlot het land te bereiken, en kreeg de hulp van een oude visser en het meisje Annabel. De oude visser vraagt voor zijn hulp dat de Markerwaard met rust gelaten wordt, en Annabel vraagt om een huis. De hoofdpiet realiseert zich echter niet dat Annabel een echt huis bedoelt.